Ik leer de overledene altijd graag kennen, door de ogen van zijn of haar naasten. Wie was hij of zij? Wat was belangrijk voor hem of haar? Wat mogen we doorgeven? Welke toon past daarbij? En wat is de gouden draad door iemands leven heen geweest?

Ik ben altijd reuzenieuwsgierig en dat komt nu goed van pas. Daarnaast weet ik woorden te geven aan gevoel, wat er in overvloed aanwezig zijn. Gevoelens van liefde, maar ook gevoel van verdriet. Dat mag er net zo goed zijn. En toch, als je dat met zachtheid weet te benoemen, dan voelt het al heel anders. Dan ontstaat hoop, vertrouwen en heb je iets om aan vast te houden.

Een uitvaart is een ode aan het geleefde leven en tevens is het een plek waar kracht kan ontstaan en vertrouwen kan groeien. Hier begeleid ik mensen bij, bij het hele proces van A tot Z, als inhoudelijk uitvaartbegeleider. Het wordt ook wel woorddienstbegeleider of ritueelbegeleider genoemd. Maar welke titel je er ook aan geeft, ik ben gewoon een mens, die je een hand reikt in tijden van rouw. Ik sta naast je en help waar ik kan. Dat doe ik op een oprechte en betrokken manier. Ik zorg er ook voor dat iedereen zich gezien voelt. Zonder oordeel en volledig blanco stap ik bij een familie binnen. Over de manier waarop ik dat doe, hoe ik invoel en hoe ik het beleef, heb ik een gedicht geschreven ‘Werken in de uitvaart’. Zo ga ik te werk.